Chce jego wzroku.

Chcę spotkać w tym dniu człowieka, co czuje jak ja.

Jesień.

Idzie jesień, będzie psychiczne trudniej.

Właśnie tak było

Zależało mi na nas.
Na tej pieprzonej znajomości, toksycznej przyjaźni..
Po prostu na Tobie.

Dokąd ?

"- [...].Zostań tutaj. Proszę. Kocham cię.

Spojrzał na nią czule.

- Nie kochasz mnie. Nie tak jak jego. Widzę jak na ciebie patrzy. Zasługujesz na to. Zasługujesz na więcej niż ja mógłbym ci dać kiedykolwiek. Wystarczy mi świadomość, że jesteś szczęśliwa. Zawsze tego chciałem..

- To, że go kocham, nie znaczy, że stałeś się dla mnie mniej ważny. - odparła ze współczuciem.[...]"

Ideały.

Mówiła, że w życiu najważniejsza jest ideałów czysta moc.
W swych snach z wiatrem ścigała się co noc.

Być szczęśliwa.

Tęsknię, a gdy tęsknię to płacze.
A płacz podobno oznacza słabość.
Człowiek słaby nie ma przyszłości.
A to my tworzymy przyszłość, która jest w nas, tam gdzieś w głębi serca, w naszej głowie.
Lecz nie płacze tylko wtedy, gdy tęsknię, płacze jak coś mnie boli, szczególnie serce, gdy jest zranione.
Płacze gdy coś lub kogoś wspominam.
Kogoś kto był dla mnie ważny, kogoś kogo już przy mnie nie ma.

Kochamy ranić.

I w końcu dorosła.
Poczuła sie pewną, stabilną Kobietą, której wszystko w życiu się należy. Zapomniała kim byla, zapomniała czym sie w zyciu kierowała i zapragnęła czegos innego. Bez zdania ruszyła w swiat, zostawiając wszystko co kiedyś kochała i bez porzegnania odeszła raniąc najbardziej tego, który Nia sie opiekował i był oddany całym sercem.

To już przyzwyczajenie.

A później odeszła...
Gdyż stwierdziła przecież, że nie kocha, że kłamała przez rok cały, niosąc fałszywe słowa na ustach swych i wmawiała światu, że wszystko jest ok.
Ale to nie przeszkadzało jej miec pretensje, o to, że nie zachowałeś się tak jak ona sobie tego życzyła, że nie rzuciłeś wszystkiego, kiedy nóż otworzył twoje serce... A później? To już historia..

Niewinna.

"Dokąd odeszłaś moja piękna
Co z Tobą stało się?
W swe siły zbyt ufna Zgubiłaś drogę
Nocą bezsenna.
Zlękniona dniem..."